wiatr je przegania podmuchem
wróżą na deszcz
może śnieg
jak w zakamarkach duszy
czyż nie ma w niej
miejsc zasnutych chmurą
czyż nie kłębią się w niej
uczuć tysiące i myśli
jak ptaki szybujące ku słońcu
nadzieją na lepszy czas
poświatą słońca lśniące
wierzą w siebie
w nas
Życie trwające

Kłębiące się chmur
OBLICZA
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz